หากมนุษย์อยู่บนดวงจันทร์เป็นระยะเวลายาวนานร่างกายจะได้รับผลกระทบอย่างไรบ้าง?

เมื่อวันที่ 1 เมษายน หรือตรงกับเช้าตรู่ของวันที่ 2 เมษายน ตามเวลาในประเทศไทย องค์การ NASA ได้ปล่อยยานในภารกิจ Artemis II ซึ่งเป็นภารกิจส่งนักบินอวกาศ 4 คน เดินทางไปบินโฉบดวงจันทร์ โดยใช้ระยะเวลาภารกิจทั้งหมด 10 วัน เพื่อทดสอบระบบช่วยชีวิต การนำทาง และความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน ก่อนที่จะเดินหน้าแผนการสร้างฐานบนผิวดวงจันทร์ในระยะยาว มูลค่ากว่า 2 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือ 641,300 ล้านบาท

อย่างไรก็ตาม การใช้ชีวิตบนดวงจันทร์ถือเป็นความท้าทายทางชีววิทยาขั้นสูงสุด สภาพแวดล้อมบนดวงจันทร์จะทำให้ร่างกายทุกระบบต้องเผชิญกับสิ่งที่เรียกว่า "Space Exposome" หรือกลุ่มความเครียดทางกายภาพ เคมี ชีวภาพ และจิตใจที่พบเจอนอกโลก นักบินอวกาศจะต้องเผชิญกับแรงโน้มถ่วงที่ลดลงเหลือเพียง 1 ใน 6 ของโลก การสัมผัสรังสีคอสมิกอย่างเรื้อรัง ฝุ่นดวงจันทร์ที่เป็นพิษ อุณหภูมิที่แกว่งตัวรุนแรง ตลอดจนการถูกโดดเดี่ยวและวงจรการนอนหลับที่ผิดเพี้ยน

การอยู่นอกสนามแม่เหล็กโลกทำให้ความเสี่ยงจากรังสีอวกาศเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งอาจทำลาย DNA รบกวนระบบภูมิคุ้มกัน และส่งผลกระทบต่อสมองรวมถึงระบบหลอดเลือดหัวใจได้ นอกจากนี้ สภาวะแรงโน้มถ่วงต่ำยังรบกวนการไหลเวียนของเลือด ออกซิเจน และกลูโคสไปยังสมอง 

ปัญหาที่น่ากังวลที่สุด คือ การเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาหลายอย่างมักเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ และซ่อนเร้น โดยนักบินอาจรู้สึกสบายดีในขณะที่ภาวะแทรกซ้อนกำลังก่อตัวขึ้นภายใน และอาจเพิ่งมาแสดงอาการในอีกหลายเดือนหรือหลายปีให้หลัง

และเพื่อรับมือกับความท้าทายเหล่านี้ องค์การ NASA ได้เตรียมความพร้อมและมาตรการป้องกันความเสี่ยง (Countermeasures) ไว้อย่างรัดกุม ได้แก่

1. การออกกำลังกาย โดยมีการเตรียมอุปกรณ์และระบบการออกกำลังกายที่จะต้องถูกออกแบบใหม่ทั้งหมด เพื่อให้เหมาะสมกับสภาวะแรงโน้มถ่วงบางส่วนของดวงจันทร์

2. โภชนาการเฉพาะบุคคล (Personalized nutrition) อาหารจะเป็นเครื่องมือสำคัญในการรักษามวลกระดูก กล้ามเนื้อ ระบบภูมิคุ้มกัน และช่วยให้ร่างกายรับมือกับรังสีได้ดีขึ้น

3. การสร้างแรงโน้มถ่วงเทียม (Artificial gravity) ปัจจุบันกำลังมีการศึกษาเครื่องหมุนเหวี่ยงแบบรัศมีสั้น (Short-radius centrifuges) เพื่อสร้างแรงโน้มถ่วงจำลองระยะสั้น ซึ่งอาจช่วยรักษาสมดุลของระบบหลอดเลือดและระบบประสาทได้

4. การป้องกันรังสี โครงสร้างที่พักอาศัยอาจถูกสร้างขึ้นโดยใช้ดินหรือฝุ่นบนดวงจันทร์ (Lunar regolith) มาเป็นเกราะกำบังรังสีและอุกกาบาตขนาดจิ๋ว

นอกจากนี้ การใช้เทคโนโลยีเซ็นเซอร์สวมใส่และการวิเคราะห์ข้อมูลขั้นสูง จะช่วยให้ทีมควบคุมภารกิจสามารถตรวจจับสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าทางสรีรวิทยา และเข้าแทรกแซงได้ก่อนที่ปัญหาเล็ก ๆ จะกลายเป็นวิกฤตของภารกิจ

การสร้างฐานบนดวงจันทร์มีเป้าหมายเพื่อสอนให้มนุษย์รู้จักการปฏิบัติการอย่างยั่งยืนนอกโลก ท้ายที่สุดแล้ว หากเราสามารถเรียนรู้วิธีรักษาบุคลากรให้มีสุขภาพดีและแข็งแกร่งบนดวงจันทร์ได้ นี่จะเป็นก้าวสำคัญที่จะส่งมวลมนุษยชาติเดินทางต่อไปยังเป้าหมายที่ไกลกว่าอย่างดาวอังคาร และเราอาจได้เรียนรู้ธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตบนโลกมากขึ้น พอๆ กับการเรียนรู้อนาคตของเราในอวกาศ